Dag Odile

Dag Odile,IMG_1070

Wat ben jij toch een rare creatuur. Je doet me soms denken aan dat werk van Pierre Huyghe: No Ghost Just a Shell, met dat manga figuurtje Annlee. Het is een figuurtje om in te vullen. Een tusseninfiguurtje. Een tijdelijke insert. Een schelp zonder inhoud. Dat ben jij, Odile.

Voor sommigen lijkt het een monster, zonder eigenschappen. Een fout van de natuur. Een digitaal gemodificeerd onbenoembaar schepsel. Maar het monster, Odile, dat ben ik: Schacht/Van Bogaert is de naam. Ik ben de enige echte onbepaalde creatuur. Ik ben de instelling, de structuur. Ik ben de geest die jij niet hebt. Schacht/Van Bogaert is duister, hard, louche. Niet licht, soft, braaf zoals jij. Schacht/Van Bogaert is een doos van Pandora. Geen open boek, zoals jij. Bij jou kan iedereen komen kijken, bladeren, invullen, aanvullen. De trukendoos van Schacht/Van Bogaert is ondoordringbaar, onhandelbaar. Daar gebeuren de meest onzichtbare, onwaarneembare handelingen. Schacht/Van Bogaert is ondergronds.

Ondergronds, Odile, omdat zelfs wij schrik hebben van onszelf. We herinneren ons nog de eerste keer dat we Schacht/Van Bogaert zagen staan, in die mail aan Tom en Helena van de Beursschouwburg. We schrokken van het monster dat we zelf hadden gecreëerd en drukten meteen op de verzendtoets, om er vanaf te zijn. Het is geen toeval dat Schacht/Van Bogaert sindsdien zolang onder de radar is gebleven. Het is ons verborgen ik. En het is dat monster, stiekem en onstopbaar, dat ons hier heeft binnengeleid: in de Beursschouwburg, in de shop/work.

Daar, Odile, zit het gevaar van het anders worden. Het haalt het duistere in jezelf naar boven. Die manipulatieve figuur, die onverbiddelijk Handelaar, alles wat we niet willen zijn: dat heeft ervoor gezorgd dat we nu staan waar we staan. Schacht/Van Bogaert, die harde realiteit, jij softe Odile, daar raak je nooit meer vanaf.

Schacht/Van Bogaert was onze eerste creatie, lang voor er sprake was van jou, Odile. Wat wil dat zeggen over de Handelaars? Dat het begint met het meest duistere in jezelf. Schacht/Van Bogaert is jouw geest geworden darkroom. Eigenlijk, Odile, wil je me niet meer zien. Zoals die onvatbare imaginaire praktijk waar je komaf mee wil maken. Die zal ook altijd in je duister blijven hangen. Daar zal je altijd naar blijven verlangen, ook al zeg je van niet. Je denkt ondertussen misschien dat je het kan vatten, maar je zal het nooit zien. Je zoekt een belevenis die je nooit kan beleven. Die belevenis, Odile, dat zijn wij.

Als jij Square bent, Odile, dan ben ik Queer. Als jij zzzzz bent, dan ben ik klaarwakker. Square en queer, soft en hard, juist en fout. Square is normaal, waar je over kijkt. Queer is fout, wat je niet wil zien. Square is het vervolg dat vanzelf komt: oneindig, ongewild met een altijd kleiner verlangen. Queer, dat gaat over de mogelijkheid van een vervolg, van een ander vervolg, van het vervolg dat je niet altijd wil zien, durft zien, kan zien. Ik ben je diepste verlangen, Odile, je droom en je nachtmerrie. Je gewoonte, je verslaving, je nieuwsgierigheid, je besmetting. Al die dingen waar je je tegen verzet. Whatever lures you.

Slaap lekker, Odile. Ik zal er altijd voor je zijn.

Dag Odile!

Schacht/Van Bogaert

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s