Het wordt een work/shop!

Dag Odile,Screen Shot 2015-05-25 at 10.33.41

Het wordt een work/shop! De shop/work eindigt met een work/shop. Ik heb het daarnet gelezen in de nieuwsbrief van garage64.

Perfect einde toch, voor onze Stage? En een mooi begin voor ons leven als Handelaars. Dat is wat we altijd al hebben gewild: workshops. Het was ons eerste idee voor deze stage. Maar het bleek nogal vroeg om daar meteen al mee te beginnen. We waren nog niet klaar om dat zelf te organiseren. En tegelijkertijd merkten we dat er al zoveel workshops waren: iedereen heeft wel een plek – een bureau, een café, een atelier, een winkel – om te doen wat je wil doen. Dus dachten we een jaar geleden: we bezoeken die bestaande plekken om te werken – die ateliers, werkwinkels: workshops – om er te kijken naar en te leren van de Handelingen die daar gebeuren. Zo bewoog onze stage van workshop naar workshop. En van het een komt het ander: nu hebben we eindelijk een échte workshop in onze eigen shop/work.

Want Fairuz en Maaike van garage64 zijn van ons: we hebben ze veel gezien tijdens onze stage. We maakten inserts samen. In verschillende formaten, op verschillende dragers en in verschillende oplagen. Maar wat al die inserts gemeen hebben is dat ze altijd opgaan in een omgeving. Grote posters verdwijnen in de architectuur, kleine kaartjes verdwijnen in een vestzak: de olifant in de kamer en de luis in de pels. We werken nu samen aan een boek om al die inserts van het afgelopen jaar te bewaren voor later: een jaarboek voor de toekomst.

Dat boek en die inserts is trouwens ook nog werk voor de shop/work. Kelly en Pieter van Schacht/Van Bogaert gaan daarmee werken, samen en apart. En er zijn nog vele andere gasten om te ontmoeten in de shop/work: Lieve en Aaf van het onthaal en An en Margareta en Yasmina van communicatie en Helena van programmatie, allemaal Handelaars van de Beursschouwburg. En Ann komt van Cabinet. En Fred van CutMe. En Kristien van Support de Fortune. En misschien nog meer volk. En er komt een Handelaarsfeestje voor iedereen om het einde van de Stage te vieren.

Zet het in uw agenda, Odile: 10 tot 20 juni, van donderdag tot zaterdag, tussen 12 en 20u: shop/work in de Beursschouwburg. Met een work/shop om te eindigen. Meer nieuws als er is.

Ik zal er ook zijn.

Dag Odile!

Kus,

 

Odile

Advertenties

Un artisan curieux est plus fort qu’un artiste de base

Dag Odile, IMG_1796

Un artisan curieux est plus fort qu’un artiste de base. Die woorden van Fred, onze favoriete kapper van CutMe, zag ik je tijdens de lunch noteren op je servetje. Waarom deed je dat, Odile? Omdat je het begrijpt? Of net niet?

Er is een hiërarchie. Maar tussen wat? Het artisanale en het artistieke? Of enkel tussen het nieuwsgierige artisanale en het basale artistieke?

Wat is dan een artisan curieux? Iemand die wil weten wat rond zich gebeurt? Zoals Fred? Nieuwsgierig genoeg om onze poster als insert op te hangen in zijn kapsalon? Of ben je als verhalen scorende roddeltante aan de toog bij Martine al nieuwsgierig genoeg? En wat is dan een artiste de base? Een kunstenaar die zijn vak doet, zonder meer? Eén die niet genoeg rondkijkt naar het werk van de collega’s? Of één die énkel naar dat werk kijkt? Zonder interesse voor wat elders gebeurt?

Ann, de meubelrestauratrice van Cabinet, zat ook aan onze tafel. Misschien lokte zij die uitspraak wel uit bij Fred. Zij heeft zo een bizar ‘artisans in residence’ programma. Op haar website promoot ze daar het werk van de ‘artistes et artisans du quartier’. Is zij die artisan curieux waar Fred naar verwijst? Samen zijn Ann en Fred overigens niet vies van een ludiek initiatief dat over de muurtjes kijkt. Zoals ‘de winterzakjes/les sachets d’hiver’. In 2013 was dat hun antwoord op ‘winterpret/plaisirs d’hiver’, de akelige kerstmarkt om de hoek van beider atelier. Ze vulden hun zakjes met afval: haarlokken van Fred, schaafkrullen van Ann. En elke keer zetten ze erbij waar die restjes vandaan komen: het hoofd van Arno, de regisseursstoel van Marc Didden. En dat verkocht.

Lees even mee wat Ann daarover schrijft op haar website: “een origineel kerstcadeau voor mensen zonder ideeën en ook zonder geld. Elk Winterzakje / Sachet d’Hiver in deze unieke kerstcollectie bevat een onvervalst specimen uit de werkplaatsen van deze artisans du quartier. Met het motto Happy New Hair verkoopt Cut Me haarlokken van bekende en minder bekende bezoekers. Hout Vasthouden! / Je Touche Du Bois! is de leuze die past bij de houtschaafkrullen van uitzonderlijke ontwerpers of eigenaars waarmee Cabinet u het nieuwe jaar in stuurt. Alle waren komen uit eigen atelier en zijn 100% biologisch (behalve de haren van Arno). Deze onbehandelde streekproducten veranderen van eigenaar voor de democratische prijs van 1 euro. Naast de eigen oogst brengt Cut Me een uitgelezen selectie houtkrullen van Cabinet en verzorgt Cabinet een eigenzinnig aanbod haar van Cut Me. Deze zakjes worden verkocht voor de prijs van 1,50 euro: een kleine meerkost voor transport en administratie en een grote stap vooruit in de lokale micro-economie.”

Zegt dat iets over creatief handelen, Odile? Tonen Ann en Fred zich als ‘artisans curieux’? Of kopiëren ze gewoon wat elke Handelaar doet? Zijn ze toch eerder ‘artistes de base’? Want wat blijkt twee jaar later? In 2015 zijn de winterzakjes een heuse biënnale geworden. Is het ironie? Of is het een gewiekste marketingtruc?

Jij gokt op het eerste, Odile? De ironie? Ik ga mee. Nieuwsgierig als ze zijn lenen deze ‘artisans du quartier’ praktijken van de artistieke buren. Bovendien weten ze zo ook in te spelen op de nieuwsgierigheid van de klanten. Kijk naar al de vragen die hun handelingen oproepen bij onwetende stagiairs als jij en ik.

Dus oké. Als Ann en Fred die ‘artisan curieux’ zijn, heb je dan ook een voorbeeld van een ‘artiste de base’? En wat met die hiërarchie? Wat maakt de ene ‘plus fort’ dan de andere? misschien heeft Fred zich wel vergist? En is er helemaal geen hiërarchie? Misschien had zijn zinnetje moeten zijn: ‘un artisan curieux égale un artiste de base’? Je kan maar spreken over wat je zelf kent. Dikwijls is dat ook wat je zelf bent. Deze artisanalen zijn eigenlijk artiesten.

Is er dan geen verschil, Odile?

Dag Odile!

Kus,

Odile

Soms weet je het ook niet meer

Last days of-staand A1Dag Odile,

Soms weet je het ook niet meer. Dan ga je een koffie drinken: een moment van rust, een insert, in je hectische leven als stagiair.

Die koffies zijn deel van je systeem. Zoals de inserts. Ze helpen de zaken open te gooien. Het verruimt je horizon, ook al beperkt je stage zich tot een heel klein stukje Brussel, in en rond de Beursschouwburg.

En dan kijk je wat naar de mensen rond je. Je wacht tot er iets gebeurt. Je rekent erop dat iemand ooit reageert op je inserts. Je hebt geduld.

En als je het echt niet meer weet, als je geduld dreigt op te raken, dan zoek je naar inserts van anderen. Zoals die graffiti op de trappen van de Beurs. Of dat bordje aan je fiets tijdens de staking. Of toen, op het terras van de Suisse, met die vreemde sticker aan de muur.

LAST DAYS OF stond op die sticker. Zonder meer. Je vraagt je af wat dat betekent. Of wat het kan betekenen. Want meer dan in de eigenlijke betekenis van de sticker, gaat je interesse naar de manier waarop die sticker werkt. Het wat, het hoe, het waarom van die sticker: dat is wat je interesseert.

Ik dacht aan een party, zoals bij Ten days of, het technofestival in Gent. Jij dacht aan een sekte, die wijst op de eindigheid van de dingen. Het kan een ecologische boodschap zijn. Of een politieke. Of een commerciële: laatste dagen

Je maakt een foto van de sticker en drukt hem af als een poster. Één poster laat je achter bij Ann, die meubels restaureert in Cabinet. Een andere bij Fred, de kapper van CutMe. Instructies geef je er niet bij. Dat is je filosofie: jij maakt de inserts en de ontvanger doet ermee wat ie wil.

Enkele dagen later zie je de poster in Cabinet hangen naast de deur. Ann kleeft er alle briefjes op die ze gebruikt wanneer ze even de deur uit moet: retour en 30’, je suis en face,… Die briefjes. Dat is wel handig, denk je. Zo is Ann. Vrouw van uitgestelde antwoorden.

Fred hangt de poster in zijn salon. Hij legt er een groene stift bij en vraagt zijn klanten om het beeld aan te vullen. Iemand zoekt naar de mogelijke betekenis van de zin. Een ander werkt verder op de graffiti. De ene doet het met woorden, de ander met beelden. Het resultaat is een kakofonie van mogelijke antwoorden. Een meerstemmigheid van mogelijke werelden. Een panoplie voor de laatste dagen: eindes die ook een begin kunnen zijn.

Wat leer je daarvan, Odile? Dat de dingen een eigen leven leiden? Dat je tevreden moet zijn met wat je krijgt? Dat je beter niet te veel verwacht? Of net wel? Dat jouw verwachtingen even veel waard zijn als die van een ander? Dat verbeelding geen grenzen kent? Dat je verhaal nog lang niet is afgelopen?

Wanneer gaan we nog eens een koffie drinken, Odile?

Dag Odile!

Kus,

Odile

IMG_0440P1060537IMG_0451