Un bal fait pas de mal

Dag Odile,IMG_1940

Weet je wat er zo fijn is aan die stage? Dat je nog eens op plaatsen komt waar je anders niet binnen raakt. Zoals op de bijeenkomst van de buren van de Vlaamsesteenweg.

Het begon eigenlijk een week of twee geleden als een heuse Handelaarsvergadering – en nee, wij zitten daar voor niets tussen: dat komt allemaal vanzelf – en eindigt als een burenbijeenkomst en binnenkort ook een feest. De eerste vergadering was een soort reactie op het weekend van de Handelaars in de Lepagestraat. Die van de Vlaamsesteenweg waren daar ook graag bij geweest. Maar die van de Lepagestraat konden daar geen ja op zeggen want dan moesten ze ook ja zeggen tegen die van de Dansaertstraat die er ook bij willen zijn en dat willen die van de Lepagestraat dan weer niet. Ingewikkeld en eigenlijk ook niet: de kleintjes en de grote. Lepage en Dansaert. Dansaert en Cos. En uiteindelijk blijft iedereen alleen achter.

Weet je wat er zo fijn is aan die bijeenkomst in de Vlaamsesteenweg? Dat het niet enkel over de traditionele Handelaars gaat, maar ook over de bewoners van de straat. Die zitten hier allemaal samen rond de tafel. En in plaats van een zoveelste shopweekend krijg je dan een nieuw buurtfeest. 29 mei is de datum. Vanaf 17u eten en drinken in de straat en vanaf 20u30 bal in La Bellone. Un bal fait pas de mal, zeggen ze dan in de Vlaamsesteenweg.

En echt waar: wij zitten daar voor niets tussen. Maar we waren er wel bij. En we zagen hoe dat idee van de Handelaars werd opengetrokken: van ondernemingen met een Handelszaak en een vitrine naar bewoners die Handelen op een andere manier. Van een commerciële vorm van zelfpromotie naar het samenwerken aan een aangename straat om in te werken en te wonen. Daarin is de Vlaamsesteenweg groot: in het samenbrengen van kleine dingen. Bij de jaarlijkse brocante is dat ook zo: alle mensen van de straat – winkeliers, cafébazen, artisanalen en bewoners – tonen zich dan als Handelaars.

Die ongedwongen manier van Handelen, dat doet niemand ze na. Daar is geen overtreffende trap van. En baat het niet, dan schaadt het niet. zo is de filosofie van de Vlaamsesteenweg: Un bal fait pas de mal.

Alleen raar dat er één week eerder nog een feest is. Van die in het tweede deel van de straat. Ik stel voor dat we naar beide feesten gaan. Un bal fait pas de mal. En twee bals ook niet.

Dag Odile!

Kus,

 

Odile

Advertenties

Deviation/omlegging

Dag Odile,deviation

Déviation/omlegging. Weet je nog, Odile? Dat was de naam van het netwerk van oranje pijlen waarmee Fred, de kapper van CutMe uit de Lepagestraat (ondertussen verhuisd naar Martine in de Vlaamsesteenweg), de shoppers uit de Dansaertstraat de weg wijst naar zaken in andere straten van de buurt.

En herinner je nog het verhaal dat erbij hoort? Over Sonia, de bazin van Stijl uit de Dansaertstraat? Zij hoort van de plannen en vraagt Fred of ze mag meedoen. Dat is verrassend natuurlijk, want Stijl is zowat de oerkledingzaak die meer dan twintig jaar geleden de basis legde voor de reputatie van de huidige Dansaertstraat (en -wijk, en -Vlaming, en nog zoveel meer). Je zou denken dat zij er altijd al bij hoort en zo een pijl helemaal niet nodig heeft. Maar wat blijkt? Ook Sonia wil zo een pijl. Toen vond je dat een beetje vreemd, maar uiteindelijk is het toch wel vanzelfsprekend: iedereen wil deel zijn van het stedelijk netwerk. Wat goed is voor het handelen, is goed voor de zaak en goed voor de stad. En Fred? Die zegt niet nee, natuurlijk. Fred is blij met een uitbreiding van zijn traject naar de Dansaertstraat, waar alles begint maar niet noodzakelijk eindigt.

Die pijlen van Fred dienden als inspiratie bij de start van onze stage. Met dat verhaal over Fred en Sonia ben je naar de Beurs gestapt. Langs daar kon je makkelijk uitleggen dat er nogal wat andere handelaars in de wijk leven en werken, die elke dag dromen van hun eigen déviation/omlegging. Maar veel van die handelaars hebben geen Fred om bij aan te kloppen. Het zijn die handelaars die je wil bereiken.

De beweging die Fred maakt van de exclusieve merkwinkels uit de Dansaertstraat naar de artisanale werkwinkels in de Vlaamsesteenweg is niet de enige ontbrekende schakel in dit buurtnetwerk. Je kan hetzelfde doen met de dagwinkels en de nachtwinkels aan de Varkensmarkt. Met de handelaars die onder dak zitten en de daklozen op de Schuitenkaai. Met de volwassen handelaars en de kinderen op het speelplein. Met de wit- en de zwartwerkers op de hoek van de Ieperlaan. Met de handelaars met papieren en de sans-papiers in het Klein Kasteeltje. Allemaal willen ze erbij horen en deel worden van het grootstedelijke sociale netwerk. En elke keer klinkt dat even verrassend (we zijn toch allemaal anders?) als vanzelfsprekend (willen we dan allemaal hetzelfde?).

Wat drijft al die mensen om te doen wat ze doen? Om te investeren, zich te verplaatsen, risico’s te nemen en omwegen te maken? En over welke investeringen, verplaatsingen, risico’s en omwegen gaat het dan precies? Hebben die handelingen iets gemeen met elkaar?

 

En, Odile? Heb je ze zien hangen? Die pijlen van Fred aan de deur van de Beursschouwburg? Denk je dan ook terug aan dat verhaal van Sonia? Vind jij het ook verrassend dat de Beurs net dezelfde reflex toont: ik wil erbij horen? De beurs hoort er toch altijd al bij? Al vijftig jaar lang. Dit is het oerkunstencentrum uit de Ortsstraat. Zij zitten daar al veel langer dan de oerkledingzaak van de Dansaertstraat. En ze zijn zeker zo bepalend voor de reputatie van de buurt. En toch willen ook zij erbij horen en etaleren ze met trots de namen van hun sociaal netwerk aan de voordeur van hun gebouw: de handelaars uit de buurt. In ruil doen de handelaars uit de buurt hetzelfde aan hun voordeuren met pijlen naar de Beursschouwburg.

omlegging

Wat zeg jij dan, Odile? Wij zijn Handelaars! En het doet er niet toe waar we zitten, hoe we er zitten, wat we er doen of waarom we het doen. Handelen doen we allemaal.

Dag Odile!

Kus,

Odile